Wim van der Beek, kunstrecensent 

Hoewel het buiten guur en koud is, waait er in de wandelgangen van het Diaconessenhuis een verkwikkend zomerwindje. Wie de gemarkeerde kunstroute langs de schilderijen (mixed media) van Jacqueline Rudolphie volgt, wordt meegenomen naar een lyrisch abstracte wereld waarin oogstrelende poëtische impressies de toon zetten. Ingewijden herkennen de specifieke eigenschappen van informele schilderkunst, maar ook wie het handschrift niet kan duiden, zal ervaren dat het idioom van Rudolphie tijdloos en universeel is. Gemoedstoestanden en persoonlijke stemmingen worden geprojecteerd in abstracte composities die hun bestaansrecht onder meer ontlenen aan landschappelijke waarnemingen. Wie echter op zoek gaat naar concrete herkenningspunten, komt bedrogen uit, want Jacqueline Rudolphie tilt ervaringen en gewaarwordingen naar een hoger abstractieniveau. Haar schilderijen verwijzen niet naar specifieke plekken, maar ze reflecteren landschappelijke waarden of toestanden, zoals een zomerwind, een ondergaande zon, Toscaanse dromen, de stilte die vooraf gaat aan een naderende storm, een prille ochtendnevel of het ruisen van de zee.  

Schilderen is voor Rudolphie een kwestie van toevoegen en wegnemen, nuanceren, reageren en intensiveren. Zij gaat de dialoog aan met de materie. Allerlei materialen (bladgoud, zand, handgeschept papier, vogelveertjes, stukjes karton en fotofragmenten) worden in het scheppingsproces betrokken. Het gebruik van kwasten en paletmessen wordt afgewisseld door anderen artistieke handelingen of ingrepen, zoals kerven, krassen en assembleren. Synthese is het sleutelwoord dat toegang verschaft tot de schilderkunst van Jacqueline Rudolphie. Haar wereld wordt omsloten voor iedereen die zich ontvankelijk opstelt voor visuele indrukken. Soms imponeert de schilderes met grote formaten, maar even vaak verrast zij met subtiel klein werk  ( de serie Heartbreaking composition). Alles draait om een inspirerende dialoog met de bindmiddelen. De intuïtie van de kunstenares is daarbij richtinggevend. Vaak is de huid van het schilderij ruw en gelaagd. Dekkende en transparante kleurlagen zijn gedeeltelijk over of naast elkaar op het doek gezet. Vast gegeven is het harmonieuze eindresultaat. Alle beeldelementen zijn in evenwicht. Dat gegeven sluit dynamiek niet uit. Subtiele bewegingen, veranderingen en verschuivingen garanderen een vitaal en zinderend geheel.

Soms zijn de schilderijen vederlicht. Dat geldt ondermeer voor de cyclus ‘Geboorte’ waarin zwart-witte babyfoto’s verwerkt zijn. Rudolphie reageert frank en vrij op het basismateriaal. Ze neemt de fotofragmenten als vertrekpunt voor eenontdekkingstocht door het leven van een pasgeboren kind.  Stilte en sereniteit, intimiteit en geborgenheid, onderzoekingsdrift en nieuwsgierigheid, verwondering, zorgeloosheid en zuiverheid en blijdschap zijn eigenschappen die tijdens de avontuurlijke tochten voorbijkomen. De toonzetting is altijd positief energiek en integer. In het dichterlijke domein tussen droom en daad kan dat ook bijna niet anders.

Jacqueline Rudolphie schept een nieuwe orde en werkelijkheid die nog niet helemaal bestond voordat zij die op doek vastlegde. De verschillende beeldelementen zijn perfect op elkaar afgestemd. Gedeeltelijk bewust en deels vanuit het onderbewustzijn werkt zij aan een eenheid in tegendelen. Zij schildert op het ritme van de ademhaling met de intentie de linker- en rechter-hersenhelft van het schilderij optimaal met elkaar te laten corresponderen.   

Tentoonstelling: Durf en dynamiek, schilderijen van Jacqueline Rudolphie; t/m eind maart 2010, gemarkeerde kunstroute in de wandelgangen van het Diaconessenhuis Meppel.